The Great Defeat of the Teutonic Order: The Battle of Tannenberg, 1410

2024-01-18 19:42:00 / MISTERE&KURIOZITETE ALFA PRESS

The Great Defeat of the Teutonic Order: The Battle of Tannenberg, 1410

At the end of the 300s, the Teutonic Order, which had already created a "kingdom" in the Baltic area (with a territory that had well-defined borders, a developed administration and where the Grand Master embodies the figure of the "sovereign"), is obliged to to cope with the new alliance, born thanks to a marriage, between Poland and Lithuania, the two territorial realities against which they had been fighting for a long time separately for the strategic control of some areas. If the formal union of the two kingdoms alarmed the Teutonic Order, which was preparing for a new major military expedition, it was an uprising of the Samogitians (Samogizia, a historical region of Lithuania, had been conquered by the Teutons a short time before) in 1409. that which ignites the spark of war.

Convinced that those who had instigated it were the Lithuanians, the Teutons threaten to invade; Poland intervenes in their defense, which responds with the threat of invading Prussia. This is how you go to war. if on the one hand the Teutons hope for separate wars, first against Poland and then against Lithuania, the latter not only unite their forces in a common coalition, but aim at something more than a campaign of conquest and plunder ( common mode of warfare at that time and place, where large pitched battles were a rarity), namely in the capture of Marienburg, the headquarters of the Order, to end once and for all Teutonic dominance in the Baltic area .

The attempts to avoid the war in that area, undertaken by King Wenceslaus of Bohemia by signing a truce between the parties (which would last until June 24, 1410), is insufficient and its terms make especially the Poles unhappy. The collision is now inevitable.

battle

Mëngjesin e 15 korrikut në një fushë të blertë midis fshatrave Tannenberg (ose Stębark), Grünfelde (apo Grunwald) dhe Ludswigdorf (ose Łodwigowo), ndeshen dy ushtritë armike. Beteja e Tannenberg, e paraprirë orej disa ditësh nga shenja luftimesh dhe përleshjes, hapet me episodin e Shpatave të Grunwald: pak përpara fillimit të betejës, Mjeshtëri i Madh u dorëzon nëpërmjet lajmëtarëve dy shpata komandantëve armiq. Këto përfaqësojnë ftesën formale për betejë, por janë edhe një shenjë talljeje dhe përbuzjeje. Do të ruhen si trofe lufte dhe, me kalimin e kohës, do të bëhen shenja mbretërore dhe simbol i bashkimit midis të dy vendeve. Fronti i betejës zë rreth 2.5 kilometra. Nga njëra anë është rreshtimi teuton, i komanduar nga Mjeshtëri i Madh Ulrich von Jungingen, që numëron midis 11000 dhe 27000 njerëzve. Vetëm 700 janë kalorësit teutonë dhe formojnë kalorësinë e rëndë, pjesa tjetër janë kalorës të lehtë dhe këmbësorë të rekrutuar nga Urdhëri në territoret e veta, mercenarë dhe kryqtarë të ardhur nga Europa Perëndimore. Në fushë, ushtria e është e vendosur në dy radhë të gjata, e para kalorësia dhe e dyta këmbësoria, dhe është e ndarë në dy krahë, atë të majtë të komanduar nga Marshalli i Prusisë Friederich von Wallenrode, atë të djathtë nga Komendatori i Madh Conrad von Lichtenstein. Është një ushtri më e pakët në numër, por që ka në favorin e saj një organizim dhe përgatitje më të madhe ushtarake, si edhe armatime më të mira. Disponon për shembull edhe disa bombarda, pararendëse të topave, përdorimi i të cilave, për shkak të motit të keq, është pak më shumë se skenografik.

Rreshtimi polako – lituanez komandohet nga Mbreti i Polonisë Vladislavi i II Jagellon dhe nga kushëriri i tij, Princi Vytautas i Lituanisë. Numëron midis 16000 dhe 39000 njerëzve dhe përbëhet nga tri gruparmata: ajo polake (më e mirëorganizuara), ajo lituaneze (në fakt johomogjeve) dhe ajo e mercenarëve (kryesisht çekë, bohemianë, tartarë dhe rusë). Është e vendosur në tri radhë (e para “e majës”, e dyta “e betejës”, e treta “e rezervës”) dhe e ndarë në dy krahë, i majti – i përbërë nga polakë, bohemë e moldavë – komandohet nga Vladislavi, i djathti – i përbërë nga lituanezë , rusë e tartarë – komandohet nga Vytautas. Në thelb, beteja përbëhet nga tri faza: sulmi lituanez dhe tërheqja falsë, pesha e kalorësisë së Vladislavit dhe sulmi i tij ndaj krahëve teutone.

Beteja hapet me sulmin e kalorësisë lehtë lituaneze, por që zmbrapset nga teutonët drejt këmbësorisë ruse e tartare, e cila shpërbëhet. Kjo bën që krahu i djathtë polako – lituanez të mbetet i zbuluar dhe është e detyruar që të ndërhyjë këmbësoria rezervë. Teutonët vendosin kështu që të spostojnë më shumë trupa nga ana e majtë e tyre, e bërë tani më e favorshme për ta. Ndërkohë kalorësia lituaneze tërhiqet strategjikisht në pyll, por tani teutonët nuk mund të sulmojnë me një forcë kalorësie armiqtë në këmbë; avancon këmbësoria ruse që i fut teutonët në një rrëmuje. Në këtë moment, Vladislavi lëshon forcën e të gjithë kalorësisë së tij. Teutonët i rezistojnë përplasjes dhe arrijnë deri që t’i zmbrapsin kalorësit polakë, duke u futur në një fazë avantazhi.

Megjithatë, në një moment të tretë, Mbreti polak vendos që t’i sulmojë krahët e rreshtimit armik: kalorësit polakë lëshohen kundër kalorësisë së rëndë teutone, e dalë nga rrëmuja e fazës së parë, ndërsa kalorësia e lehtë e Vytautas del nga pylli dhe lëshohet kundër anës së djathtë të kalorësisë teutone. Veç të tjerash, kjo manovër e pengon repartin e prapavijës të drejtuar nga Mjeshtëri i Madh që t’i arrijë të tijët. Për kalorësinë teutone është një masakër; avancimi i kalorësisë polake dhe i asaj ruse merret me asgjësimin e këmbësorëve të vetëm të mbijetuar.

Është një disfatë totale dhe pa mundësi apelimi për Urdhërin teuton, por ngjarjet nuk përfundojnë këtu: në vijim të fitores së tyre, polako – lituanezët vazhdojnë marshimin drejt Marienburg. Gjatë avancimit pushtohen kështjella të tjera të vogla (si për shembull Danzig, Thorn, Elbing) dhe vetëm më 26 korrik arrijnë në afërsitë e shtabit të përgjithshëm teuton. Ndërkohë Heinrich von Plauen, një prej kuadrove të paktë të mbijetuar, ka kohë që të organizojë mbrojtjen, ndërkohë që pas muajsh rrethimi polako – lituanezët detyrohen që ta lënë më 19 shtator. Nga këtu fillon dhe rimarrja e ndadaltë e kështjellave të humbura nga ana e kalorësve teutonë.

Kapitulli përmbyllës i kësaj lufte ndodh me Paqen e Thorn e shkurtit 1411, që në thelb parashikon një rikthim në situatën territoriale e para konfliktit.

Pasoja

As stated at the beginning, this battle marks the beginning of the downfall of the Teutonic Order. It is true that in the eyes of the contemporaries who has emerged victorious, although strongly tested, from the war is the Order. The Battle of Tannenberg was probably the most important episode of the war of 1409-1411 and a fatal defeat for the Order, which saw almost all of its brothers and most of its leadership annihilated, but in the end because whoever makes the biggest profit is precisely the one who sees at least the reconfirmation of the situation before the war. However, this episode contributed to the subsequent emergence of a fundamental concept: conversion as an act of freedom. This has called into question the work of the Teutons, for whom conversion is an act of force imposed from the outside, has undermined their monopoly and, consequently, led to the weakening of the Order's very raison d'être. The descending parable that begins ends with the secularization of the Order in 1525.

Finally, it is worth underlining the strong emotional and imaginary impact that the battle had on the collective memory of the peoples involved. In the historical memory of the Germans it remained for centuries a shameful episode that had to be healed (and this happened with the battle of Tannenberg in 1914, interpreted and celebrated as the revenge so much desired). However, in the Polish historical memory, it has become a key element of their national history, one of the first moments of the construction of the Polish nation and opposition to foreign occupation. / Bota.al