Lajme flash
Dutch journalist who denounced Rama's "Albanian Files" recounts arrest in Tirana: They banned me from contacting the embassy! What happened during the 5 hours
2026-11-09 10:19:27 / AKTUALITET
Dutch journalist and writer Vincent Yūsui van Gerven Oei has recounted his experience after being arrested during the protest held in Tirana in front of the Prime Minister's Office and government institutions.
In a lengthy account, he describes clashes between protesters and police, the use of tear gas and water cannons, while claiming that he was arrested without being given a concrete reason.
According to the journalist, the incident occurred after police intervened to disperse protesters in the Rinia Park area. He says he was confronted by about five armed officers, who handcuffed him and escorted him to Police Station No. 3 on Mine Peza Street.
During the intervention, an officer sprayed tear gas in his face, while he himself was exposed to the gas, temporarily losing his sight.
Full text:
Police Station No. 3 on Rruga e Mine Peza was the first police office I visited when I moved to Albania in 2010. At the time, it housed the Migration and Border Police Office, where I went to apply for my first residence permit, valid for one year.
I had prepared all the documentation, or so I thought, and entered a somewhat dark and worn-out waiting area near the detention building. There was no one behind the counter; the employees had gone out for coffee. When one of the officers returned – I don’t remember which one, the “good” one or the “bad” one – he greeted me with a surprised and curious look. Thus began my first big tour of Albanian state institutions: the Ministry of Labor, the Chamber of Commerce, the Tax Office, the Municipality of Tirana, in search of the right documents.
A few years later, Edi Rama had come to power and the migration office had moved to a brand new building in Lapraka, with employees who had clearly been trained with European Union funds. Not only were the premises and employees more professional, but the entire procedure was more centralized and simplified. Although I was forced to return several times, there was a clear list of documents, reliable service hours, a waiting area, and many other immigrants who, just like me, were filling out the paperwork. I still had to insist from time to time and bring a “friend” with me, but, overall, the experience was somewhat less adventurous than before. Albania was opening up to the world and was eager to become part of the EU.
Kohët e fundit, zyra e migracionit është zhvendosur në periferi të Tiranës, në Sharrë, në ambientet stërvitore të Forcave të Ndërhyrjes së Shpejtë (FNSH). Zyra është e hapur vetëm për një interval të shkurtër kohor, nga ora 12:00 deri në 14:00. Kur mbërrita atje në mes të verës, pashë një grup të madh punëtorësh emigrantë nga Filipinet, të mbledhur në hijen e pakët që ofronte porta e hyrjes. Disa nomadë dixhitalë, të humbur e të hutuar, qëndronin në anën tjetër të rrugës me pluhur, të pasigurt nëse ai ishte vërtet institucioni i migracionit. Nuk kishte asnjë tabelë orientuese. Vetë “zyra”, nëse mund të quhej e tillë, përbëhej nga dy dhoma pa asnjë shenjë identifikuese dhe thuajse të pamb mobiluara, me disa karrige jashtë, ku mund të dëgjoje të shtënat e stërvitjes në poligonin pranë kazermave të policisë, ndërsa qëndroje në diellin përvëlues të mesditës.
Megjithëse i kisha përgatitur të gjitha dokumentet e renditura në faqen zyrtare të Ministrisë së Brendshme, në çdo vizitë të radhës punonjësit, gjithnjë e më armiqësorë dhe të paaftë, më parashtronin kërkesa të reja, duke m’i bërtitur. Mendova t’i korruptoja, por ndonjëherë thjesht nuk e meritojnë as paratë e tua.
Të gjitha këto më kaluan nëpër mendje kur mbrëmë u ktheva sërish në Komisariatin e Policisë Nr. 3 në Rrugën e Mine Pezës, këtë herë në pjesën e pasme të një makine policie, i prangosur me Jonin, një kamarier nga Librazhdi, dhe me sytë e verbuar nga një dozë e freskët gazi lotsjellës. Në fakt, këto mendime nuk më erdhën në mendje deri më vonë, kur ndodhesha në qelinë e ndalimit, sepse kur sytë të janë mbushur me gaz lotsjellës, mund vetëm të ulërish nga dhimbja dhe zemërimi, ndërsa truri praktikisht ndalon së kryeri çdo funksion më të lartë, siç është të menduarit për një alegori mbi zyrat e migracionit.
2011
Protestat e 21 janarit 2011, të thirrura nga Partia Socialiste e Ramës kundër qeverisë së koalicionit të Sali Berishës dhe Ilir Metës, pas një skandali të madh korrupsioni që përfshinte ryshfete të paguara për Metën, shënojnë fillimin e karrierës sime si gazetar që shkruan për Shqipërinë.
Më është dashur ta kujtoj shpesh këtë episod teksa kam ndjekur përshkallëzimin e Revolucionit të Flamingove gjatë javëve të fundit: dhunën masive, pa dallim dhe të paligjshme të policisë; talljen e kryeministrit përballë vuajtjeve të popullit shqiptar dhe deklaratat e tij publike gjithnjë e më të çakërdisura e të paparashikueshme; si dhe indiferencën e llogaritur të Komisionit Europian.
Kjo është një pjesë e asaj që shkrova atë ditë, në vitin 2011:
“[…] U nisa nga shtëpia rreth orës 14:30 dhe, kur mbërrita pas Kryeministrisë, takova disa miq në rrugë, të cilët thanë se kjo ishte një ‘grusht shteti’, ‘njësoj si në ’97-ën’. U drejtuam së bashku drejt bulevardit kryesor, por u detyruam të ktheheshim për shkak të gazit lotsjellës, i cili, i shtyrë nga era në drejtimin tonë, na digjte fytin dhe sytë. U ngjita në Piramidë për të pasur një pamje të përgjithshme të situatës dhe, brenda gjysmë ore, pashë pesë makina që u përfshinë nga flakët. Njerëzit në sheshin përpara Piramidës shkatërruan pllakat e trotuarit për të hedhur gurë drejt Policisë Ushtarake që ruante Kryeministrinë. U dëgjuan disa shpërthime. […]
Pas rreth një ore hedhjesh me gurë dhe shkatërrimit të dy furgonëve të policisë pranë Kryeministrisë, protestuesit nisën një sulm frontal ndaj Policisë Ushtarake rreth orës 15:30, duke e detyruar atë të tërhiqej brenda portës së Kryeministrisë. Dy furgonët e policisë u dogjën. Më pas policia nisi të qëllonte, me sa pretendohej, me plumba gome, por në atë moment unë u detyrova të largohesha nga pozicioni im në Piramidë. Teksa ecja për të takuar disa miq në një kafene, dëgjoja të shtëna armësh (gjysmëautomatike) që vinin nga drejtimi i bulevardit kryesor. Në televizorin e kafenesë pashë se protestuesit kishin çarë njërën prej portave të Kryeministrisë.
Në këtë moment (ora 17:30), protesta duket se ka përfunduar pak a shumë. Sipas News 24, bulevardi është pastruar nga demonstruesit, por ndërtesat e ‘Twin Towers’ duket se janë plaçkitur. […]”
2026
Pesëmbëdhjetë vjet më vonë, dje u nisa sërish nga shtëpia rreth orës 14:30 për t’u bashkuar me disa miq në protestën përpara Ministrisë së Arsimit. Ishte një pamje dëshpëruese. Disa mbështetës të Partisë Demokratike u drejtoheshin me fjalë fyese anëtarëve të Lëvizjes Bashkë, duke brohoritur “Rama në burg, Qori në burg” dhe “Poshtë komunistat”, ndërsa studentët përpiqeshin t’i mbulonin thirrjet e tyre me sloganin origjinal: “Rama në burg, Berisha në burg”.
Grupet nacionaliste dhe protofashiste brohorisnin “Shqipëria për shqiptarët, poshtë tradhtarët”, ndërsa studentët u përgjigjeshin me “Ne jemi opozita”. Pas gjithë këtyre muajve, protesta dukej sikur po protestonte kundër vetvetes, përpara skeletit të zbrazët dhe të rrënuar të ministrisë. Të gjithë prisnin. Prisnin diçka. “Rama ik!”
Në një moment, disa protestues të maskuar të të ashtuquajturit “grupi i zjarrit” shtynë drejt vijës së parë të përballjes disa kazanë mbeturinash të mbushur me materiale të djegshme dhe u vunë flakën në mënyrë ceremoniale. Policia u përgjigj me breshërinë e parë të ujit nga autobotët e ujit. E gjithë skena kishte diçka çuditërisht ritualistike, sikur të ndiqte një skenar të përsëritur dhe të përsosur përmes provave të shumta gjatë një kohe të gjatë.
Disa granata lotsjellëse mjaftuan për t’i shtyrë protestuesit nga Rruga e Durrësit drejt Katedrales Ortodokse. Prej andej, përreth cepit të hyrjes së nxirë të Ministrisë së Mjedisit, drejt Bulevardit “Dëshmorët e Kombit” dhe Kryeministrisë, ku turmën e prisnin disa autobotë të tjerë me ujë dhe forca policore të armatosura.
Nuk ndodhi ndonjë gjë e veçantë teksa muzgu ra mbi Tiranë. Të njëjtët të rinj të maskuar mblidhnin gurë dhe i hidhnin drejt policisë. Disa molotovë u hodhën drejt autobotit të ujit të parkuar anash Kryeministrisë. Asgjë nga këto nuk dukej se kishte ndonjë rëndësi të veçantë, ndërsa grupe të vogla protestuesish takoheshin dhe bisedonin në bulevard.
U gëzova kur dallova disa miq të vjetër, të cilët nuk i kisha parë prej kohësh, si dhe studentë të cilëve dikur u kisha dhënë mësim mbi Alain Badiou-n, por që tashmë ishin rritur dhe ishin bërë aktivistë politikë.
Të njëjtët të rinj të maskuar të mëparshëm po përpiqeshin tani ta zhvendosnin turmën drejt një pozicioni mes Parkut Rinia dhe Bankës Kombëtare. Disa njerëz përreth meje komentonin se ishte një kurth dhe një diversion, dhe se askush nuk ishte i sigurt nëse këta të rinj ishin vërtet pjesë e protestës apo njerëz të infiltruar nga qeveria. Por, sapo një turmë nis të lëvizë, është e pamundur ta ndalosh. Kështu përfundova edhe unë, së bashku me miqtë e mi, në trotuarin pranë Parkut Rinia. Po bëhej vonë dhe askush nuk dukej se po lëvizte.
Një mik u largua për të darkuar, pastaj një tjetër. Pikërisht kur po bëhesha gati të largohesha për takimin tim të darkës, policia nisi të afrohej me autobotët e ujit, ndërsa njëkohësisht po sulmonte nga të gjitha anët, duke kaluar përmes Parkut Rinia. Teksa po ecja drejt shatërvanit, u përballa me rreth pesë oficerë policie të armatosur, të cilët më arrestuan.
Për njëfarë kohe ata debatuan nëse duhej apo jo të më arrestonin. Disa donin të më linin të lirë, të tjerë këmbëngulnin të më merrnin me vete. Asnjëri prej tyre nuk mund të më jepte ndonjë arsye konkrete. Në fund, dy prej tyre më shoqëruan drejt një furgoni policie.
Një gazetare tjetër pa që po arrestohesha dhe nisi të thërriste emrin tim, ndërsa po më filmonte teksa më largonin. Oficeri që qëndronte në të majtën time e spërkati me forcë në fytyrë me gaz lotsjellës, ndërsa më hodhi edhe mua një dozë. U verbova menjëherë.
Më futën me forcë në furgonin e policisë dhe kontrolluan trupin dhe sendet e mia personale. U identifikova, por, natyrisht, një shkrimtar holandezo-kinez që shkruan për Shqipërinë është një objektiv i lehtë për t’u tallur. “Edhe unë kam shkruar një libër!”, më bërtiti njëri prej tyre. “Do të shkruash edhe për ne?” Një oficer tjetër, ndoshta disi më i vetëdijshëm për situatën, u tha të tjerëve të pushonin.
Më nxorën nga furgoni, më futën në një makinë policie, më vunë prangat duke më lidhur me Jonin dhe u nisëm drejt komisariatit. Nga lëvizjet e makinës mund të kuptoja se po shkonim drejt Komisariatit të Policisë Nr. 3 në Rrugën e Mine Pezës.
Kur hyra në komisariat, ende nuk shihja dhe ndieja dhimbje të tmerrshme. Brenda kërkova ndihmë mjekësore nga kushdo që ndodhej aty, pasi kjo ishte një nga të drejtat e mia. Më lejuan ta laja shkurtimisht fytyrën me ujë të rrjedhshëm, por ende mezi shihja. Askush nuk më lexoi të drejtat dhe as nuk më informoi për arsyen e arrestimit. Më vendosën në një qeli ndalimi.
Dhimbja therëse dhe verbimi i shkaktuar nga gazi lotsjellës filluan dalëngadalë të zbeheshin, duke u shndërruar në një dhimbje koke të mpirë dhe të përziera. Por, të paktën, tashmë mund të shihja përsëri. Shpejt kuptova se ndodhesha në një lloj qelie “luksoze”, të cilën ma kishin rezervuar për shkak të pasaportës sime të huaj. Disa oficerë hynë brenda për të bërë shaka me “televizorin” (që, natyrisht, nuk ekzistonte).
Më vizituan oficerë të gradave të ndryshme, me dhe pa uniformë, dhe vazhdimisht pa asnjë shenjë identifikimi, të cilët më kërkonin të dhënat personale. Shkrova emrin e babait, të nënës dhe emrin tim në letra ngjitëse, copa të grisura letre dhe shënime në telefon.
Një oficer hyri brenda duke bërtitur se kishin pamje filmike ku unë hidhja gurë drejt policisë dhe se “shefi” (duke treguar tavanin) do të vendoste për fatin tim. Kërkova të telefonoja ambasadën holandeze, por kërkesa ime u refuzua. Edhe pas disa orësh, askush ende nuk më kishte lexuar të drejtat dhe nuk më kishte informuar për veprën penale që pretendohej se kisha kryer.
Më në fund, një oficer hyri me një copë letër: të drejtat e mia. Dokumenti nuk kishte datë dhe as orën se kur më ishin komunikuar këto të drejta. Pa dyshim, këto të dhëna do të plotësoheshin më vonë, në mënyrë që të përputheshin me orën që do të shënonin në regjistrin e ndalimit. E firmosa; dhimbja kishte shuar çdo dëshirë për të luftuar apo për të kundërshtuar padrejtësinë që mund të kisha ndier. Në vend të tyre, kishte ardhur një ndjenjë tjetër: një ndjenjë e tmerrshme.
Sepse në momentin kur pashë oficerët e policisë që po afroheshin drejt meje përpara Taiwan-it, e dija: do të shkruaj për këtë. Tani e di se si duhet ta përfundoj librin tim – në burg.
Që nga ai çast e tutje, pavarësisht dhimbjes, interesi im i vetëm ishte të mbaja mend detajet, të kujtoja sa më shumë prej tyre: talljet e oficerëve të policisë; ndjesinë e këmbës së Jonit pranë këmbës sime, ndërsa makina e policisë i binte borisë mes trafikut; shkallët e vogla në hyrje të komisariatit; pesë palët e çizmeve që pashë kur munda të hapja sytë për herë të parë; drurin e stolit në qeli, i bërë nga të njëjtat dërrasa që përdoren për tarracat e kafeneve; derën e gdhendur me emra vendesh (Dibra, Kukësi, Hasi), nofka dhe një svastikë; telat elektrikë të zbuluar; guaskën e tualetit të mbushur me bishta cigaresh; tryezën në korridorin jashtë qelisë sime, ku dy oficerë, njëri ende i veshur me pajisjet mbrojtëse, plotësonin dokumentet e mia me shkrim dore të ngathët, pa pasur para syve as edhe një kompjuter të vetëm; çantën dhe shishen time të ujit në dysheme, helmetën e bardhë dhe maskën kundër gazit mbi tryezë; rripin e Jonit; mbështjellësen e çokollatës Milka që kisha ngrënë përpara Ministrisë; shishe të ndryshme uji të kthyera në tavllë duhani; një televizor pa lidhje, në të cilin shfaqej vetëm menuja e kanaleve dixhitale.
Oficerë të ndryshëm më fotografuan disa herë, gjithmonë me telefonat e tyre personalë dhe në poza të ndryshme, me dhe pa maskën time kundër gazit. Por, në atë pikë, nuk më interesonte aspak drejtësia, as për veten dhe as për dikë tjetër. Mendoja vetëm për një gjë: si ta shkruaja paragrafin e parë të këtij teksti.
Psikoterapisti im dikur më kishte ndihmuar të kuptoja se shkrimi është një strategji përballimi për mua, dhe dukej se kjo strategji kishte hyrë në veprim me gjithë forcën e saj, teksa ecja në rrathë të vegjël në qelinë time VIP.
Në një moment, risia e mbërritjes sime kishte humbur dhe unë kisha firmosur një mori dokumentesh, ndaj të cilave çdo avokat i aftë, pa dyshim, do të kishte paraqitur kundërshtime. Gjatë orëve të mëvonshme të pritjes pa asnjë angazhim (ata mund të më mbanin deri në pesë orë), u përpoqa të nisja një bisedë me oficerin e ri që më ruante. Le ta quajmë Bledi.
Bledi ishte në fillim të të njëzetave dhe vinte nga jugu i vendit. Kishte vetëm dy muaj që ishte bërë pjesë e forcave të policisë dhe e kishin transferuar në Tiranë kur nisën protestat studentore. Bisedat tona ndërpriteshin shpesh nga oficerë të tjerë që hynin në korridor, por sapo mbetej sërish vetëm, ai tregohej i sjellshëm dhe i gatshëm për të biseduar. Po bëhej vonë dhe ai ishte në fund të një turni që, në thelb, kishte zgjatur 24 orë. Të hënën mund të kthehej në shtëpi për dy javë.
Pas hekurave të derës së qelisë sime u shfaq një fytyrë tjetër, ajo e një oficereje të policisë gjyqësore që fliste anglisht. Quhej Alba. Ajo do të merrte deklaratën time. Alba më pyeti nëse dëshiroja një avokat dhe unë i thashë se doja të telefonoja ambasadën holandeze. Kjo i shkaktoi një shprehje të lehtë paniku në fytyrë. Pasi nuk arritën ta kontaktonin ambasadën në atë orë, më në fund më lejuan të përdorja telefonin tim për të telefonuar drejtpërdrejt sekretarin e ambasadës.
Kjo duket se pati njëfarë ndikimi dhe, më në fund, m’u lejua të jepja deklaratën. E ndoqa Bledin lart, ku, në fund të korridorit, një dritare e madhe lejonte të hynte ajër i freskët mbrëmjeje. U ndala për ta thithur atë. “Qëndro larg dritares”, më tha Bledi. “Herën e fundit një reper u arratis nga aty dhe, nëse arratisesh edhe ti, atëherë më mirë të hidhem edhe unë.”
Tryeza e Albës ishte e mbuluar me dokumente të shënuara “sekret” dhe “konfidenciale”. Lidhja e saj me internetin nuk funksiononte. Tryeza ngjitur ishte mbushur me shishe me solucion për shpëlarjen e syve.
“Do të më duhej vërtet njëra prej tyre”, bëra shaka.
“Të konfiskuara nga protestuesit”, më tha ajo.
Kush i konfiskon mjetet mjekësore? Për të provuar çfarë?
Në mur varej një punim në dru, në stilin e realizmit socialist, që paraqiste një malësor nga veriu i Shqipërisë duke gdhendur lule rreth një ylli komunist.
“Të pëlqen ajo gjëja?”, më pyeti kur më kapi duke e parë.
“Kam shkruar një libër për monumentet komuniste”, i rrëfeva.
Pasi përfundoi dokumentacioni zyrtar, avokatja e caktuar nga shteti më pyeti, ndërsa oficerët e policisë ishin ende në dhomë, se çfarë mendoja për protestat.
“Mos u shqetëso”, më tha ajo, “ajo e ka mbaruar shkrimin. Mund të flasim lirisht.”
“Nuk do të të pëlqejë kjo pjesa e fundit”, më tha Alba. Telefoni im do të sekuestrohej si “provë”.
“Merr frymë pak”, më tha avokatja. “Nuk ke çfarë të bësh. Thjesht firmosi dokumentet.”
Isha i fundit për atë natë dhe Alba ishte e lumtur që më në fund mund të shkonte në shtëpi, pasi kishte dy muaj që ishte në leje mjekësore pa pagesë.
“Tani je i lirë të largohesh.”
Nuk mora asnjë kopje të dokumentit pa datë për të drejtat e mia, të cilin e kisha firmosur më herët, të procesverbalit apo të ndonjë dokumenti që lidhej me sekuestrimin e telefonit tim. Por kisha një letër ngjitëse me numrin e telefonit të avokates. Sigurisht, mund të kisha provuar të kontaktoja një avokat më të aftë. Por isha i lodhur, i uritur dhe doja të shkoja në shtëpi. Trupat tanë gjithmonë na tradhtojnë.
Bledi më shoqëroi sërish poshtë. Më lejoi të ulesha në korridor, në vend që të kthehesha në qeli.
“Po tani?” e pyeta.
“Tani presim.”
“Çfarë presim?”
“Që të të lejojnë të largohesh, që edhe unë të shkoj në shtëpi.”
Joni na u bashkua për një cigare. Ai kishte marrë një gjobë prej 5 mijë lekësh për bllokim të rrugës. “A mund të lexosh çfarë shkruan këtu?”, më pyeti. Babai i tij po e priste tashmë jashtë.
From time to time, various officers came in and out. One of them, who had apparently handled Joni's case, showed him all the documentation, including high-resolution black-and-white photos from the protests, in a threatening manner.
"We have really good footage," he teased.
"Did you take those pictures with a drone?" I asked.
"Something like that, something similar to a drone!"
The officer continued to intimidate Joni in the hallway.
"Have you forgotten all the things that Edi Rama has improved for us? Better roads, higher salaries, better education? Have you forgotten all of this? You just shout 'Rama go away!' after all he has done for you! You don't even know what you want!"
Joni was not affected at all.
“I just want the government to change.”
The officer turned to me.
"You, writer, am I not right?"
“The really interesting question is why so many people seem to have forgotten all the good things that Rama has apparently done for them. Why do you think this happens?” I replied.
A little later, when we were alone again, I asked Bledi:
"Were you out too, or did you just stay in the office?"
“Of course I have been,” he replied. “In fact, this is my first day inside.”
"What was it like to be on the other side?"
"Adrenaline. Lots of adrenaline."
He paused.
"What do you think will happen next?"
He wasn't the first to ask me this question that night.
No one can withstand this level of violence for long, neither the protesters nor the police. Everyone, on every side, is exhausted. There is still no prospect of a political cooperation that could break the Socialist Party's iron grip on power.
“There is no alternative,” say the internationals, as they agree with the “stability” that Rama offers. And they are right: there is no credible alternative. There is no person or party that people believe is capable of taking the helm of this state monster, this gigantic mafia organization, every fiber and every capillary of which is tainted with trafficking, corruption, and intimidation.
Albania is a Titanic of crime, still searching for its iceberg.
Finally, exactly five hours after I had been registered as detained, I was released. My friends met me outside, bringing me leftovers from the festive dinner I had missed, as well as a large bottle of my favorite water. Together we returned to the Butcher's Tavern to eat the leftover dessert.
Po ndodh...
Berisha, Rama's "Trojan Horse" for Albanians who don't love him
Nga Indrit Gjyzeli
ide
Why has Rama lost power?
Nga Irena Beqiraj
Atdheu pa semaforë
Nga Ervin Qafmolla
History cannot repeat itself!
Nga Mirela Karabina
top
receta Alfa
TRENDING 
shërbime
- POLICIA129
- POLICIA RRUGORE126
- URGJENCA112
- ZJARRFIKESJA128