Lajme flash
When humor becomes an alibi, a response to Filip Çakuli
2026-10-07 15:14:00 / IDE
By Eva Idrizllari
Çakuli, you are right about one thing: Protesters are not immune to humor. But this is where the problem with your argument begins.
You are trying to convince us that any mockery of a protest is simply "satire," while ignoring the fundamental issue: Who is the humor hitting, in what context, and in whose service does it work?
Satire can be a weapon against power. It can also be a weapon to relativize, discredit, or trivialize opposition to power. It is not enough to laugh to be free. One must see whose power that laughter takes away. You say that protest, as soon as it enters the public space, becomes the object of satire.
Protest is not a television show waiting to be judged by a humor jury. Protest is one of the means by which citizens exercise a political right. Therefore, when a protest is satirized, the question is not whether it is "allowed" to be made into a joke. But: Is the government and its absurdity being satirized, or is the protest being resized and the very right of citizens to object being presented as ridiculous?
These are two completely different things.
You say that humor should not take the side of the government or the protest, but "of the absurd." An "elegant" formulation. But even the absurd has an address. If one side has the power, institutions, administration and state mechanisms, while the other side only has the road, the voice and the banners - then their mechanical equalization in the name of "the absurd" can produce another absurdity: treating the powerful and the protesting citizen as if they have the same political weight.
This is where your argument becomes problematic.
If citizens are shouting "Arrest Rama!", they have a motive. So you can't use satire as a way to avoid the question that the protest raises: Why are these people protesting and what are they demanding?
How easy it is to make fun of oppressed citizens, but not of those in power who are involved in corruption scandals. This should be the true proof of the independence of humor.
Making fun of the weak who protest their troubles, to produce hilarity, is scandalous. When a media uses the spectacle to impose its oppressive weight on those who have taken to the streets against corruption, while keeping the government in the position of the strong, it is not enough to tell us: "It's just humor."
No, Mr. Çakuli.
Humor is not above politics. Humor is part of politics. Even silence is political. Even the choice of the object of the joke is political. Even the way a character is constructed is political. Even what is left out of the frame is political.
Është disi komode të shpallësh veten arbitër "të absurdit', ndërkohë që përcakton vetë se kush është qesharak dhe kush është serioz. Ju pyesni me ironi: Kush do ta arrestojë kryeministrin, turma apo mikrofoni?
Shaka pa "kripë".
Protestuesit nuk pretendojnë se ata kanë kompetencën juridike të arrestojnë kryeministrin. Ata përdorin një slogan politik për të shprehur një kërkesë, një akuzë apo një qëndrim. Protesta është presion publik. Është shprehje politike. Është përplasje me pushtetin. Është mënyrë për ta bërë pakënaqësinë të dukshme. Dhe demokracia nuk funksionon vetëm kur protesta është elegante, e qetë dhe televizivisht e këndshme.
Historia e Arbnorit që ju përmendni është e bukur, por nuk provon atë që pretendoni. Pjetër Arbnori mund ta ketë përballuar humorin me dinjitet. Dhe ky është një shembull i admirueshëm. Por një politikan që qesh me imitimin e vet nuk është provë se çdo satirë është e drejtë apo se çdo reagim ndaj saj është "brishtësi". Mund të qeshësh me veten dhe përsëri të kesh të drejtë të kritikosh një humorist, ose një "zë me qira".
Por pjesa më interesante është "konflikti i interesit".
Çakuli, ju kërkoni të na jepni një leksion mbi pavarësinë e humorit, ndërkohë që pikërisht këtu është një çështje që ju nuk e prekni: Çfarë ndodh kur humoristi apo media perceptohet nga publiku si shumë pranë pushtetit që po kritikohet?
Atëherë nuk mjafton të thuash: "Mos më kritikoni, jam humorist". Ashtu siç protestuesi mund të thotë: "Mos më tallni, jam protestues". Prandaj, në vend që t'u shpjegoni protestuesve se duhet të kenë "vetëbesim" për të përballuar shakatë, ndoshta do të ishte më interesante që ju të tregoni të njëjtin vetëbesim dhe me humorin tuaj të tallni më fort pushtetin dhe kokat e korrupsionit:
Edi Ramën, Taulant Ballën, Belinda Ballukun, Vlora Hysenin, Mirlinda Karçanaj, Ermal Nufin, Ilir Beqaj, Skënder Hita, Ardi Veliun, Ergys Agasin, Ron Yeffet, Arjeta Puca, Ermal Beqiri, Erion Isain (kryebashkiakun e Kolonjës), etj...
Problemi nuk është se "Portokallia" bëri "shaka" me protestën. Problemi është kur "shakaja" mbi protestën përdoret si argument për të delegjitimuar protestën.
Humori që sfidon protestën ju e quani të lirë. Në fakt është propagandistik. Ndonjëherë, propaganda funksionon shumë më "bukur" me humor: me normalizimin e pushtetit dhe banalizimin e kundërshtarit të tij. Nëse ju e quani këtë thjesht "satirë", publiku ka të drejtë të pyesë: Satirë kundër kujt, Filip?
Sepse një humorist i pavarur nuk është ai që thjesht tallet me të gjithë. Është ai që, kur duhet të zgjedhë se ku të drejtohet shigjeta, nuk harron se kush mban pushtetin. Kush ka nevojë në këto momente që protestuesit të duken qesharakë, në mënyrë që protestat e tyre të duken të parëndësishme?
Pushteti.
You are right when you say: A joke should not overthrow a protest. But neither should a joke be used to overthrow the right to protest. Democracy is not just the right to make fun of yourself.
It is also the right of citizens not to allow humor to replace the reason why they took to the streets to protest.
Po ndodh...
By Lindita Çela - The mirror where nothing is seen
Nga Lindita Çela
ide
When humor becomes an alibi, a response to Filip Çakuli
Nga Eva Idrizllari
Faik Konica, Man-History and History-Man
Nga Arben Iliazi
Why doesn't Rama resign?
Nga Përparim Gjeka
top
receta Alfa
TRENDING 
shërbime
- POLICIA129
- POLICIA RRUGORE126
- URGJENCA112
- ZJARRFIKESJA128