FLASH NEWS
Albania's problem is the West's adoration of Edi Rama
2026-06-19 14:38:37 / POLITIKË
Western admirers talk about Rama as if he is not just governing Albania, but is personally pulling it into the 21st century. That is precisely the problem.
The protests in Albania – dubbed the “Flamingo Revolution” – may have attracted international attention, but they are unlikely to end Prime Minister Edi Rama’s grip on power. Not because Albanians are satisfied. Not because corruption has disappeared. Not because Albanian institutions are stronger than ever. Rama remains secure because the official opposition has spent years destroying his credibility.
As long as the Democratic Party remains tied to Sali Berisha, Rama sleeps peacefully. For many Albanians, the choice is not between government and opposition. It is between two political eras they are tired of. Berisha, weighed down by decades of controversy, remains a symbol of a political class that refuses to leave the stage. The Democratic Party increasingly resembles a family business disguised as a political movement, more interested in protecting its legacy than in building Albania’s future.
This is Rama’s biggest political insurance policy. But his most serious challenge is coming not from Parliament, but from civil society. The Flamingo Movement is not just anti-Rama – it is also anti-Berisha. It rejects the false choice that has dominated Albanian politics for a generation and represents citizens tired of the perpetual political struggle between the men who have ruled Albania directly or indirectly for most of the post-communist era.
What makes this move dangerous is not its size, but its message. It threatens the narrative that Rama has carefully constructed for two decades.
No politician in the Balkans has marketed himself more successfully to Western elites. Rama is not just Albania’s prime minister; he has become a lifestyle political brand. Fluent in English, French and Italian, he moves effortlessly between conferences, art galleries, think tanks, summits and elite social circles. He is admired by journalists, diplomats, architects, philanthropists, consultants and cultural arbiters who see in him the image of a modern European reformer.
Many Western admirers speak of Rama as if he is not only governing Albania, but is personally pulling it into the 21st century. That is precisely the problem.
At times, Rama seems less interested in being prime minister and more in becoming a historical figure. He is a politician, painter, author, patron of architects, collar designer, public intellectual, and cultural curator – all rolled into one carefully constructed persona. He doesn’t just govern Albania. He performs Albania.
Gjithçka përfundon duke u rrotulluar rreth tij. Projektet infrastrukturore bëhen projekte të Ramës. Iniciativat kulturore bëhen iniciativa të Ramës. Politika e jashtme bëhet diplomaci e Ramës. Zhvillimi urban bëhet vizioni i Ramës. Qeveria i ngjan gjithnjë e më shumë një produksioni me një njeri, ku ministrat janë aktorë dytësorë dhe institucionet ekzistojnë për të amplifikuar figurën kryesore.
Mbrojtësit e tij e quajnë këtë lidership. Kritikët e tij e quajnë narcizëm të ngritur në filozofi qeverisëse.
Rrënjët e këtij stili politik shtrihen që në vitet e tij si kryetar bashkie i Tirana. Historia u bë e famshme: Rama lyu fasadat e ndërtesave të epokës komuniste me ngjyra të forta dhe fitoi vlerësim ndërkombëtar. Vizitorët e huaj panë krijimtari dhe transformim. Kritikët panë diçka tjetër: fasada shumëngjyrëshe që fshihnin realitete të neglizhuara pas tyre.
Vite më vonë, metafora duket e pashmangshme. Kulla moderne ngrihen, arkitektë ndërkombëtarë vijnë, zhvillimet luksoze shtohen, investitorët e huaj mirëpriten me krahë hapur. Megjithatë, shumë shqiptarë po pyesin gjithnjë e më shumë nëse transformimi po ndodh për qytetarët e zakonshëm apo për një klasë globale investitorësh, zhvilluesish, konsulentësh dhe miqsh politikë.
Pavarësisht se drejton një Parti Socialiste, Rama shpesh qeveris më pak si socialist dhe më shumë si drejtor ekzekutiv i një shteti të vogël në dispozicion për blerje. Qoftë kur paratë vijnë nga Europa, Gjiri, United Arab Emirates, apo nga projekte të lidhura me rrethin e Donald Trump dhe Jared Kushner, mesazhi mbetet i njëjtë: Shqipëria është e hapur për biznes.
Shumica e shqiptarëve nuk janë kundër investimeve. Përkundrazi, ata mirëpresin zhvillimin dhe rritjen ekonomike. Ajo që kundërshtojnë është mungesa e transparencës. Ata duan transparencë në vend të marrëveshjeve prapa dyerve të mbyllura. Duan llogaridhënie në vend të favorizimit politik. Duan institucione që vlejnë më shumë se personalitetet.
Këto kërkesa godasin drejtpërdrejt në zemër të projektit të Ramës. Mbështetësit ndërkombëtarë të kryeministrit shpesh lavdërojnë vendosmërinë e tij. Ata festojnë aftësinë e tij për të kapërcyer burokracinë dhe për të realizuar gjëra. Por demokracia me buldozer duket gjithmonë më tërheqëse nga jashtë sesa nga brenda. Elitat perëndimore i duan liderët e fortë kur miratojnë projekte arkitekturore, firmosin marrëveshje investimesh dhe flasin gjuhën e modernizimit.
Qytetarët duhet të jetojnë me pasojat. Pikërisht këtu lëvizja Flamingo ka dhënë goditjen e saj më të fortë. Ajo ka ekspozuar hendekun mes Shqipërisë që ekziston në revistat ndërkombëtare dhe Shqipërisë që përjetohet nga shumë prej qytetarëve të saj. Ajo ka detyruar admiruesit perëndimorë të përballen me pyetje të pakëndshme, pasi shpesh kanë qenë të gatshëm të anashkalojnë shqetësimet demokratike në këmbim të stabilitetit, mundësive për investim dhe një partneri karizmatik.
The symbolism could not be more perfect: a pink flamingo facing a two-meter-tall prime minister who has spent years dominating Albanian politics.
For now, Rama remains firmly in control. He is not resigning. He understands that protests come and go. The summer heat arrives, the crowds thin out, the news cycle moves on. Governments survive, and the international establishment remains largely supportive.
This is why the Flamingo movement is unlikely to remove him from power. Its importance lies elsewhere. For the first time in many years, it has challenged the myth surrounding Edi Rama, showing that behind the image of the artist-statesman, the favorite of Western conferences and gallery openings, lies a politician who is increasingly accused of concentrating power while presenting it as progress.
The biggest threat to Edi Rama is not Sali Berisha, who remains burdened by the past. It is not even the Flamingo movement itself. The real threat is the growing gap between the image he has successfully sold to the world and the reality that an increasing number of Albanians believe they are experiencing at home.
Fron Nahzi is the author of the book Ethnic Interest Groups and US Foreign Policy: The Albanian-American Movements.
Happening now...
Attacks on Dumani and Berisha's silence on Ilir Shtufi
Nga Bato Kosova
ideas
The rise and fall of comrade Edi
Nga Demush Shasha
The Alliance of Seals and Towers, facing the New Republic
Nga Azgan Haklaj
The beginning of the end of power in Albania...
Nga Veton Surroi
top
Alfa recipes
TRENDING 
services
- POLICE129
- STREET POLICE126
- AMBULANCE112
- FIREFIGHTER128