Në oborrin e pushtetit, inceneratorë dhe e vërteta që nuk thonë për Bashën

2026-10-01 13:25:55 / EDITORIAL NGA ERMAL PEçI
Në oborrin e pushtetit, inceneratorë dhe e vërteta që nuk

Nga Ermal Peçi

Në Shqipëri po ndodh një fenomen mjaft i çuditshëm. Hajdutët dhe të korruptuarit e qeverisë Rama, të cilët janë në kërkim nga SPAK dhe fshihen si minj nëpër vendet e Europës për t’i shpëtuar ekstradimit dhe përballjes me drejtësinë, kanë filluar të paraqiten si heronjtë që do të shpëtojnë shtetin shqiptar nga degradimi që po ata vetë i shkaktuan.

Është një nga ato paradokse që vetëm politika shqiptare di t’i prodhojë: ata që duhet të japin llogari përpara drejtësisë kërkojnë të marrin rolin e gjykatësit përpara opinionit publik. Në një vend ku kujtesa politike është e shkurtër, shpesh mjafton të ndërrosh skenën që xhelati të shfaqet si viktimë dhe i akuzuari si predikues i moralit.

Pavarësisht se janë në kërkim nga SPAK, këta përfshihen në lojën makbethiane që ka ngritur sistemi Rama-Berisha. Në oborrin e pushtetit, Arben Ahmetaj ka qenë një nga njerëzit kryesorë të inceneratorëve, së bashku me ish-pjesëtarin e bandës së Aldo Bares, Mirel Mërtirin.

Duket se, për të larguar vëmendjen nga ajo që po ndodh në Shqipëri me goditjet e SPAK ndaj qeverisë Rama, por edhe nga ajo që pritet të ndodhë në kampin e Berishës, kërkohet të bëhet përsëri pis Lulzim Basha për dosjen e inceneratorëve.

E kam thënë shpeshherë: Sa herë Pushteti i Thashethemeve Rama-Berisha bëhet bashkë, kërkon me çdo kusht ta bëjë sa më shumë pis Lulzim Bashën me gjysmë të vërteta, apo mashtrime që vijnë nga propaganda e tyre mediatike.

Rama e Berisha, së bashku me propagandën e tyre, përdorin një skemë shumë komuniste: Hidh baltë e vrer, se diçka do të mbetet. Se kur baltën e hedh çdo ditë, qëllimi nuk është më të provosh fajin e kundërshtarit, por të krijosh dyshimin se askush nuk është i pastër. 

Pikërisht për të çmontuar këtë mekanizëm sovjetik duhet të kthehemi te faktet. Për të rikujtuar historinë e inceneratorëve, duhet të kthehemi disa vite pas dhe të kuptojmë se sot Ahmetaj është në arrati, së bashku me Mërtirin, vetëm falë vullnetit të Lulzim Bashës për të ngritur atë komision të inceneratorëve, ku kryeministri Rama u kap gafil me shprehjen e tij se si i hidhte firmat dhe ku na doli se inceneratorë s’kishte, por lekët e shqiptarëve u përlanë.

Një skemë e mirëfilltë mafioze, ku të gjitha fijet të çonin tek Edi Rama. Por le t’ia kujtojmë çdo njeriu se çfarë ka bërë Lulzim Basha për të goditur aferën e inceneratorëve, Ramën, bashkë me Ahmetajn e Mërtirin, që ndanin të njëjtën zyrë në Tiranë.

Se, përtej asaj që thuhet sot, është koha ajo që i vendos përballë njëra-tjetrës propagandën dhe faktet. Prandaj këtu koha merr një kuptim tjetër. Abraham Lincoln thoshte: “Mund t’i mashtrosh të gjithë njerëzit për një pjesë të kohës dhe disa njerëz gjatë gjithë kohës, por nuk mund t’i mashtrosh të gjithë njerëzit gjatë gjithë kohës.”

In Albanian politics, a perception of a person can be built for years, but there comes a moment when perception must be confronted with facts. This is exactly where Lulzim Basha must be seen today: Not only through the political caricature that his opponents built of him, but through what he has done and what has remained documented.

Lulzim Basha has denounced Mirel Mërtiri by name and surname over 180 times, even when Sali Berisha and his media outlet, Syri, kept their mouths shut.

Lulzim Basha set up the investigative commission and lobbied the Americans to extend the deadlines and force everyone, including Rama, to appear on the commission.

It was Sali Berisha who joined Rama in voting against the committee's report. It was also Sali Berisha and his supporting MPs who did not vote in favor of the committee's report on the incinerator affair in March 2022.

The final report of the DP, led by Basha, which accused the government of an affair worth hundreds of millions of euros, was defeated with 84 votes against and received only 27 votes in favor, from the MPs who supported Basha at the time.

Therefore, this is where the interpretations end and the documents begin. Words can be denied, statements can be interpreted, but the vote cast, the denunciation made, and the commission established remain there.

So here lies the greatest irony for Lulzim Basha. The man who for years was accused of sleeping, is now giving them sleepless nights. Some of his opponents are facing justice and behind bars, while others fear that he could take back their party.

In the end, politics is not measured only by the noise it makes, but by the mark it leaves. They may have won the propaganda battle against Basha, but time may have reserved another victory for him: the battle with truth. Because sometimes the irony of history is merciless: the man they accused of sleeping, today has their political nightmare.

Po ndodh...

ide