English
Luaj me Fjalëkryq
Lajme flash

Homazh/ Erkin Lika – Njeriu që e deshi natyrën deri në frymën e fundit!

18 July 2026, 13:11 / JETË NGA RIGELS SELIMAN

“Ka njerëz që jetojnë shumë vite pa lënë gjurmë, dhe ka njerëz që jetojnë pak, por bëhen vetë një gjurmë që nuk fshihet kurrë.”

Ka ikje që të lënë pa fjalë. Ka lajme që nuk pranohen dot nga zemra, sado që mendja përpiqet t’i kuptojë. Ndarja nga jeta e Erkin Likës është një prej atyre dhimbjeve që prek jo vetëm familjen dhe miqtë e tij, por edhe çdo njeri që beson se mirësia, pasioni dhe dashuria për jetën janë vlerat më të bukura që mund të ketë një qenie njerëzore.

Vetëm 37 vjeç. Në lulen e rinisë. Në një moshë kur ëndrrat nuk mbarojnë, por sapo kanë filluar të marrin formë. Në një moshë kur njeriu ka ende male për të ngjitur, shtigje për të zbuluar dhe horizonte për të parë. Por fati, në mënyrën e tij të pashpjegueshme, vendosi ta ndërpresë udhëtimin e tij shumë herët.

Erkini nuk ishte vetëm një speleolog i certifikuar, një eksplorues shpellash, një fotograf i natyrës apo një anëtar i komunitetit të Kërkim-Shpëtimit Malor të Republikës së Shqipërisë. Ai ishte një njeri që jetonte me pasion. Një shpirt që e shihte natyrën si tempullin më të bukur të krijimit dhe çdo ekspeditë si një mënyrë për të njohur më mirë botën dhe veten.

Ai nuk kërkonte famë. Nuk kërkonte lavdi. Kërkonte vetëm bukurinë. Kërkonte dritën që depërton në një shpellë, heshtjen e maleve, zhurmën e ujit dhe pafajësinë e natyrës. Pikërisht aty ku ndihej më i lirë, aty ku zemra e tij rrihte më fort, ai mbylli sytë përgjithmonë.

Filozofi romak Seneka shkruante: “Nuk është e rëndësishme sa gjatë jeton, por sa mirë jeton.” Dhe Erkin Lika e jetoi jetën me kuptim. Ai e mbushi atë me përvojë, dije, përkushtim dhe dashuri për të tjerët. Ai ishte ndër ata njerëz që nuk mendojnë vetëm për veten, por japin kontribut për komunitetin, ndihmojnë në operacione kërkim-shpëtimi dhe rrezikojnë për të shpëtuar jetë.

Shpesh thuhet se Zoti i merr pranë vetes njerëzit më të mirë. Askush nuk mund ta dijë misterin e planeve hyjnore, por kur ikin njerëz si Erkini, zemra njerëzore nuk mund të mos pyesë: pse kaq herët? Ndoshta sepse shpirtrat e pastër nuk maten me vitet që jetojnë, por me dritën që lënë pas. Ata nuk harrohen, sepse vazhdojnë të jetojnë në kujtimet, veprat dhe dashurinë që kanë mbjellë.

Mark Aureli shkruante se “Ajo që nuk vdes kurrë është virtyti.” Trupi i njeriut është i përkohshëm, por karakteri, mirësia dhe shembulli mbeten. Pikërisht kjo është trashëgimia që lë pas Erkin Lika. Një emër që do të kujtohet me respekt nga komuniteti i speleologëve, nga miqtë e malit, nga kolegët, nga ata që patën fatin ta njihnin dhe të mësonin prej tij.

Natyra, të cilën ai e deshi aq shumë, sot duket sikur mban zi. Malet që ai ngjiste, shpellat që eksploronte, lumenjtë që ndiqte dhe shtigjet ku ecte do të mbajnë përgjithmonë kujtimin e hapave të tij. Fotografitë që ai realizoi nuk janë më thjesht pamje; ato janë copëza të shpirtit të tij, mënyra se si ai zgjodhi ta shihte botën.

Vdekja na kujton se jeta është e brishtë. Se askush nuk e di sa i gjatë është udhëtimi i tij. Por na kujton edhe diçka tjetër: njeriu nuk matet me numrin e viteve, por me gjurmët që lë në zemrat e të tjerëve. Dhe në këtë drejtim, Erkini jetoi shumë më tepër se 37 vjet.

Sot, lotët janë të pashmangshëm. Dhimbja është e madhe. Fjalët janë të vogla përballë humbjes. Por bashkë me trishtimin mbetet edhe mirënjohja që ky vend pati një djalë si Erkin Lika – të mençur, të përulur, të guximshëm dhe të dashuruar marrëzisht pas natyrës.

Le të jetë kjo ndarje jo vetëm një moment dhimbjeje, por edhe një kujtesë për të jetuar me pasion, për të ndihmuar njëri-tjetrin dhe për të dashur jetën ashtu siç e deshi ai.

Prehu në paqe, Erkin Lika.

Qoftë i lehtë dheu për ty.

Maleve do t’u mungojë alpinisti i tyre.

Shpellave do t’u mungojë eksploruesi.

Fotografisë do t’i mungojë syri yt.

Miqve do t’u mungojë buzëqeshja jote.

Familjes do t’i mungojë zemra e saj.

Por emri yt nuk do të humbasë kurrë. Ai do të jetojë në çdo shteg që ke përshkuar, në çdo njeri që ke frymëzuar dhe në çdo kujtim të bukur që ke lënë pas.

“Njerëzit e mirë nuk largohen kurrë plotësisht. Ata bëhen dritë në kujtimet tona, frymëzim në veprat tona dhe lutje në zemrat tona. Zoti i thërret pranë vetes shpirtrat e pastër, por dashuria që ata lanë mbi tokë mbetet e pavdekshme.”

U prehsh në paqen e Zotit, Erkin Lika!

Qoftë i përjetshëm kujtimi yt!

Po ndodh...

Dua të lexoj më shumë lajme

ide

top

receta Alfa

TRENDING

shërbime

  • POLICIA129
  • POLICIA RRUGORE126
  • URGJENCA112
  • ZJARRFIKESJA128