“Kush flet më për Lulzim Bashën?!”

3 Prill 2025, 23:07 / IDE NGA SIDI HASANAJ

“Kush flet më për Lulzim Bashën?!”

Ky reflektim mori shkas nga një deklaratë e Agron Shehajt në një intervistë të sotme televizive, ku, i pyetur mbi Lulzim Bashën, ai u përgjigj me një indiferencë të sforcuar: “Le të flasim për të ardhmen, jo për të kaluarën. Sot, kush flet më për Lulzim Bashën? Askush, vetëm ne të dy në këtë bisedë dreke.”

Pavarësisht një përpjekjeje për të qenë politikisht korrekt duke theksuar se “problemi i vërtetë i shqiptarëve sot është Edi Rama, jo Basha”, përgjigjja e tij, përsëri më la një shije të hidhur.

Brenda meje u krijua një dualizëm i fortë: një pjesë ndjeu një farë “kënaqësie” që Basha po ndëshkohej nga të gjithë “shokët e deri 2021”, siç e ka merituar me mungesën e luftës ndaj tyre; por një tjetër pjesë u revoltua kundër kësaj ndjenje, duke më bërë të ndaloj dhe të pyes veten:

Ore ti reagon në bazë të performancës së tij politike, apo e vlerësoj Lulin në raport me të vërtetën në të cilën besoj?

Në politikë, ashtu si në jetë, gjithsecili korr atë që mbjell. Lulzim Basha nuk bën përjashtim. Ai po përjeton një izolim dhe stigmatizim të pamëshirshëm nga të njëjtët njerëz që dikur e mbështetën, e glorifikuan dhe ndërtuan karrierën mbi emrin e tij.
Ky është fati i pashmangshëm i çdo lideri që humbet pushtetin, por fatkeqësisht, fatura e kësaj goditjeje nuk rëndon vetëm mbi të, por edhe mbi ata që e mbështesin, ku sinqerisht edhe “irracionalisht” jam edhe unë!

Ndaj në këtë kontekst, kushdo që mundohet të zbeh dhe reduktojë valencën politike të Lul Bashës me shprehjen “kush merret më me Bashën?” po i jap një përgjigje jo thjeshtë të sinqertë, por edhe të provuar në lëkurë:

Me Bashën nuk merren ata që e shohin pushtetin në optikën më rudimentare si një plaçkë për t’u shqyer me dhëmbët e tyre, si barbarë të uritur për privilegje. Me të nuk merren ata që e shohin politikën si një mjet transaksional për të siguruar para dhe influencë.

Me Bashën merren ata që kanë një ideal të qartë për një shtet të së drejtës, për një sistem të drejtë dhe të moralshëm. Me të merren ata që refuzojnë të jenë konformistë dhe të nënshtruar, ata që për hir të së vërtetës janë të gatshëm të përballen me shumicën, edhe kur kjo do të thotë të vuash për bindjet e tua.

Agron Shehaj sot pranon se Berisha i kishte propozuar kandidaturën për bashkinë e Tiranës, edhe pse ai e kishte refuzuar. Por le të mos harrojmë një fakt thelbësor: ndërkohë që Berisha të joshi me premtime dhe pushtet, Lulzim Basha ishte në syrin e ciklonit të Sali Berishës.

Prej tre vitesh, ai është vënë në shënjestër të një fushate të pamëshirshme sulmesh, që nuk njeh limite as në shpifje, as në manipulim. Ndërkohë që të tjerë u strukën ose u adaptuan për t’u përshtatur me rrymat e momentit, ai mbeti në pozicionin më të vështirë të mundshëm.

Po, Agron, e ke të drejtë kur thua se problemi i madh i Shqipërisë sot është Edi Rama. Por e vërteta është më komplekse se kaq: problemi më i madh i shqiptarëve nuk është thjesht ekzistenca e Ramës në pushtet, por fakti që e vetmja “alternativë” që i ofrohet është rikthimi i një mentaliteti të vjetër, i mishëruar në figurën e Sali Berishës dhe të gjithë sistemit që ai përfaqëson.

Nuk mund të luftosh korrupsionin e sotëm pa u përballur me ata që e ndërtuan dje. Nuk mund të kërkosh një të ardhme ndryshe, duke u mbështetur në hijet e së shkuarës. Pikërisht këtë tha Lulzim Basha kur në shtator të vitit 2021 e ndau rrugën me Berishën:

“Mjaft me teatër. Ata që ishin lidhja e oligarkëve dje, nuk i luftojnë dot ata sot. Ata që ishin të lidhur me bandat dje, nuk i shkulin dot sot që janë në prehrin e Ramës. Mjaft më, jeni një gjarpër ku Rama është koka dhe Berisha bishti, por pjesë integrale e njëri-tjetrit.”

Ndërsa shumë të tjerë e pranuan vullnetin e “shumicës” primitive dhe arkaike që ëndërronte rikthimin në të shkuarën ku vëgimi i Flamur Nokës si ministër i ekzaltonte nën tingujt e këngëve për Sali Berishën, një grup jo i vogël njerëzish mbetën të palëkundur në një rrugë shumë më të vështirë.

Me Lulzim Bashën merren ata që kanë karakter çeliku, ata që nuk përkulen nga era e momentit, ata që, pavarësisht mangësive të tij, e shohin përtej difekteve një lider ndryshe. Ata që shohin te ai jo vetëm politikanin, por njeriun, integritetin dhe përpjekjen për të ndërtuar diçka të re.

Dhe për këtë arsye, edhe nëse Basha shpesh i plas shpirtin mbështetësve të tij me pasivitetin e tij, edhe nëse hera-herës duket se mungon energjia apo vendosmëria që ata do të dëshironin, ata e vazhdojnë betejën… ndonjëherë edhe të drobitur nga ndonjë paaftësi e tij, por kanë raport emocional dhe racional, por jo trasaksional… ndaj përsëri e duan… si familjarin e tyre politik, ku arrijnë tl shohin përtej difekteve të tij,mirësinë që gjendet te njerëzorja e tij! Madje te vulnerabiliteti dhe dobësia e tij, motivohen të jenë edhe më të fortë!

Ndryshe nga parti me lider të pushtetshëm, të pasur, të fortë … që në thellësi janë të dobët në instrumenta politikë dhe sundojnë me paranë e pushtetit apo pushtetin e parasë!

 

Po ndodh...