Lajme flash
"Walking barefoot on embers", the anatomy of a silent fire
2026-11-05 16:00:00 / JETË
With the poetic book "Walking Barefoot on Embers", recently released by Botimet Pegi, Gjergj Zefi invites us on a journey through myth, love and memory, where time fails to extinguish everything and where lived experiences continue to burn in silence...
There are things that time erases from memory, just as there are others that become more present with the passing of years. Some experiences end the moment we live them; others continue within us, taking on new meanings each time we return to them. Perhaps this is where poetry begins: in that part of life that has passed, but that has not yet ended within a person.
In this unclear space between what has happened and what remains, Gjergj Zefi's poetic book Eci zbathur neber brash is also placed.
The title of the book suggests a direct experience with pain. To walk barefoot on embers means to face the fire with nothing to protect you from it. But embers have another meaning: they are the fire that continues to live after the flame has gone out. In this ambiguity one can seek one of the keys to the book.
Gjergji's poetry seems to deal precisely with the anatomy of these silent fires: with what once burned us and which, in other forms, continues to live within us.
Known for his work in journalism, Gjergji approaches poetry from an experience that, at first glance, seems distant from it. Journalism seeks the event, the fact, the testimony. Poetry often deals with what escapes all three of these: with the memory of a feeling, with the weight of an absence, with that part of the truth that cannot be proven, but that man recognizes as his own.
In the book's introductory note, the author writes: "I am not a poet. I am a journalist who writes poetry."
This statement contains a paradox. A man who has spent a large part of his life observing the world, at one point feels the need to look at what the world has left inside him.
Gjergji calls poetry “a kind of prophylaxis for the soul.” The expression is related to Nietzsche’s well-known warning about the abyss that, after you have gazed at it for a long time, begins to gaze back at you. For a journalist, who is constantly confronted with power, violence, lies, and broken human destinies, this relationship does not remain simply a philosophical figure.
However, it would be limiting to read the book only through the author's profession. Journalism may explain part of the impetus for writing, but it does not explain the world created in poetry.
Në Eci zbathur mbi prush, përvoja intime ndërthuret me mitologjinë, historinë dhe kujtesën kulturore. Perënditë e lashta, figurat biblike, qytetet dhe peizazhet nuk shfaqen si dëshmi erudicioni. Ato bëhen pjesë e një përpjekjeje për t'i dhënë përmasë më të gjerë asaj që, në thelb, mbetet thellësisht njerëzore.
Miti ka një veti të çuditshme: u jep emra të përjetshëm përvojave që secili prej nesh i jeton si të papërsëritshme. Dashuria, xhelozia, tradhtia, dëshira dhe vdekja kanë ndryshuar pak që nga koha kur njerëzit filluan t'i rrëfenin përmes perëndive.
Në këtë kuptim, prania e mitologjisë në poezinë e Gjergjit krijon një marrëdhënie mes së përkohshmes dhe së përjetshmes. Një trup gruaje, një takim, një ndarje apo një kujtim mund të mbartin jehonën e një historie shumë më të vjetër se vetë personazhet që i jetojnë.
Kjo ndërthurje i jep librit një dimension që shkon përtej rrëfimit vetjak. Njeriu bashkëkohor, me vetminë dhe pasiguritë e tij, shfaqet si trashëgimtar i të njëjtave pyetje që kanë munduar njerëzimin prej mijëra vjetësh.
Një tjetër prani e vazhdueshme në këtë poezi është koha. Jo koha e kalendarit, por ajo që lë gjurmë në trup, në marrëdhënie dhe në kujtesë.
Te poezia Gushti, pjekuria e natyrës dhe e trupit njerëzor shfaqet në prag të shuarjes. Rrushi, fiqtë e çarë, jasemini dhe trupi i gruas krijojnë një peizazh ku bukuria është e pandashme nga vetëdija e kalimit të saj.
Poezia mbyllet me vargjet:
Jashtë,
ka ardhë dimri;
brenda,
ende digjet gushti.
Në këtë kundërvënie të thjeshtë mes dimrit dhe gushtit gjendet një nga idetë më të ndjeshme të librit: njeriu nuk plaket njëlloj në të gjitha pjesët e qenies së tij. Trupi i nënshtrohet kohës, ndërsa kujtesa dhe dëshira mund të vazhdojnë të jetojnë sipas një kalendari tjetër.
Te Gruaja e asaj nate, kjo marrëdhënie bëhet edhe më e dukshme. Kujtesa nuk mbetet vetëm në mendje. Ajo ruhet në trup, në një drithërimë që mund të zgjohet edhe kur vitet kanë ndryshuar gjithçka tjetër.
Ndërsa te Ullinjtë që s'i mbollëm, poezia zhvendoset drejt një forme tjetër të humbjes: asaj që nuk ka ndodhur kurrë. Ullinjtë e pambjellë bëhen shenjë e një jete të mundshme, e një të ardhmeje që ka ekzistuar vetëm në dëshirë.
Njeriu, në fund të fundit, nuk mbart vetëm kujtimin e asaj që ka jetuar. Ai mbart edhe peshën e asaj që nuk guxoi ta jetonte.
Këtu ideja e anatomisë së zjarrit merr një kuptim më të thellë. Nuk është vetëm dhimbja e asaj që kemi humbur, por edhe prania e asaj që nuk e patëm kurrë. Disa mungesa nuk kanë një ngjarje nga e cila të kenë lindur. Megjithatë, ato mund të na shoqërojnë gjatë gjithë jetës.
Poezia ka aftësinë t'u japë një lloj ekzistence edhe këtyre mungesave. Ajo nuk e ndryshon atë që ka ndodhur, por na lejon të shohim se edhe ajo që nuk ndodhi mund të ketë lënë gjurmë.
Titulli ‘Eci zbathur mbi prush’ sugjeron kështu më shumë sesa përballjen me dhimbjen. Ai mund të lexohet edhe si një figurë e vetë shkrimit: përpjekja për të kaluar përmes përvojave që djegin, duke mos humbur ndjeshmërinë.
The book concludes with the poem "The Lamp." From the embers of the title to the light of the lamp, a symbolic connection is created that can be read as a journey from the fire that burns to the light that is preserved.
In the beginning there is the ember, the heat hidden under the ash. In the end there is the candle, a small flame that does not aim to encompass everything, but only to illuminate enough so as not to remain in the dark.
Between these two figures, one can also imagine the internal movement of the book: from the experience that leaves scars to the attempt to give it meaning.
In this journey, love, memory, mythology, and the awareness of death do not provide definitive answers. They make more visible the question that lies behind them: what remains of man after time has taken all it can take?
In his introductory note, Gjergji makes a distinction between two ways of writing: journalism has taught us to seek the fact, while poetry seeks what remains after the facts fade away.
Perhaps this distinction is also a key to reading 'Walking Barefoot on Coals'.
Because the facts belong to what happened. Memory, desire, and loss continue to operate long after.
And sometimes, what remains of a life is not the event we can recount, but the mark it has left on us.
That trail is perhaps the quietest form of fire.
Po ndodh...
Berisha, Rama's "Trojan Horse" for Albanians who don't love him
Nga Indrit Gjyzeli
ide
receta Alfa
TRENDING 
shërbime
- POLICIA129
- POLICIA RRUGORE126
- URGJENCA112
- ZJARRFIKESJA128