Poll before the big event/ Who are the 10 best World Cup players of all time?

2026-05-21 21:56:08 / SPORT ALFA PRESS
Poll before the big event/ Who are the 10 best World Cup players of all time?

Perhaps the way football stars have often eschewed their humble origins to excel in football has allowed them to become icons on and off the field and truly become heroes of nations.

Such debates will continue as long as football is played. But ahead of the 2026 FIFA World Cup, here are 10 of them that we think were the best:

One of the game's greatest and most controversial players, Zidane won the 1998 World Cup for France on home soil, scoring twice in the final.

Injuries kept him largely out of France's short-lived 2002 World Cup campaign, but he was named player of the tournament in 2006, despite the infamous header that sent him off in the final against Italy. Thousands of fans filled the streets of Paris chanting Zidane's name as the team returned home.

Scoring 31 goals in 108 matches for France, his talismanic leadership transformed the national team into something much greater than the sum of its parts.

As a coach, he won three Champions League titles and two La Liga titles with Real Madrid.

Not even the great Bobby Moore, whose statue greets fans arriving at Wembley Stadium, was as well-liked by English fans as Jimmy Greaves.

Already a star at home, Greaves gained international recognition after rescuing a dog that was invading the pitch, which had escaped the Brazilian giants during the quarter-finals of the 1962 World Cup in England. Brazil's Garrincha took the dog home, and Greaves became known in Brazil as "Garrincha's dog catcher."

Greaves was part of the World Cup-winning team in 1966, but a serious injury caused by Frenchman Joseph Bonnel that required 14 stitches kept Greaves out of the final.

Greaves scored six hat-tricks for England, a record that still stands.

The 1966 campaign continues to be a focal point of English identity, the team universally adored and Greaves became a commentator, welcomed into the nation's living rooms for decades.

Greaves was eventually awarded a World Cup winner's medal by Prime Minister Gordon Brown in 2009.

Puskas was captain of the Mighty Magyars, Hungary's golden team, which flourished under the influence of Jimmy Hogan's Total Football.

He scored 84 goals in 85 games for Hungary and made four appearances for Spain. Hungary were so dominant under Puskas that the 1954 World Cup final was the only match they lost all decade.

Ai shënoi 702 gola nga 705 ndeshje në karrierën e tij. Gjigandi i futbollit evropian ishte një mbështetës i zëshëm i Revolucionit Hungarez të vitit 1956 dhe dezertoi në Spanjë gjatë turneut pasi ushtria sovjetike vrau 2,500 bashkatdhetarë të tij gjatë shtypjes së kryengritjes.

Ai u kthye në Hungari pas rënies së komunizmit dhe mbetet i adhuruar nga hungarezët.

Lojtari me më shumë ndeshje të Gjermanisë, Matthaus, shënoi 23 gola në 150 ndeshje ndërkombëtare. Një mesfushor “box to box”, ai luajti në pesë Kupa Bote, duke ndihmuar Gjermaninë Perëndimore të fitonte edicionin e vitit 1990.

I vetmi gjerman që është shpallur Lojtari Botëror i Vitit nga FIFA, Matthaus mban rekordin për më shumë ndeshje në Kupën e Botës. Lidershipi i tij natyror i dha atij një prani komanduese në fushë, dhe aftësia e tij teknike e kombinuar me vetëdijen e tij taktike i dhanë një dominim të pandalshëm në fushë.

Diego Maradona optimist e quajti atë kundërshtarin më të vështirë me të cilin është përballur ndonjëherë.

Është e rrallë që të marrësh çmime vetëm sepse je djalë i mirë, por golashënuesi rekord i Gjermanisë, Miroslav Klose që bën salto me grep, ka disa të tilla. Me një karrierë të shënuar nga loja e ndershme dhe mirësjellja, ai në mënyrë të famshme refuzoi të pranonte një penallti që iu dha gjatë një ndeshjeje me klube sepse e dinte se gjyqtari kishte gabuar, Klose shënoi në katër Kupa Bote, duke e ngritur më në fund trofeun në vitin 2014.

Një sulmues me trup të fuqishëm, shtati i tij e kundërshtonte shpejtësinë e tij. Ai shënoi 71 gola në 137 ndeshje me fanellën e Gjermanisë. Ai gjithashtu shënoi 16 gola në Kupën e Botës. Askush nuk ka shënuar më shumë se kaq. Ai ishte i frytshëm dhe një djalë i mirë.

“Fenomeni” e ndryshoi rolin e sulmuesit ndërsa luajti për Brazilin në 98 ndeshje dhe shënoi 62 gola. Ai ngriti trofeun e Kupës së Botës 1994 në moshën vetëm 17 vjeç.

Katër vjet më vonë, ai u shpall Lojtari i Turneut pasi e çoi Brazilin në finale, vetëm për të pësuar një krizë konvulsive vetëm disa orë para ndeshjes. Ai shënoi dy herë në finalen e Kupës së Botës 2002, duke shtuar gjashtë golat e tij në këtë garë më parë, duke e ngritur përsëri trofeun.

Në paraqitjen e katërt në Kupën e Botës, Ronaldo shënoi golin e 15-të në Kupën e Botës, që atëherë ishte rekord.

Por ishte mënyra se si e bëri atë që i vuri flakën botës: shpejtësia, kontrolli, vizioni, zotërimi i plotë i topit, vrapimet shpërthyese, kalimi i topit përtej mbrojtësve me lëvizje dhe truke akrobatike, dhe golat.

Asnjë përmbledhje heronjsh të Kupës së Botës nuk mund ta linte pa Franz Beckenbauer, një nga vetëm tre burrat, së bashku me Didier Deschamps dhe Mario Zagallo, që ngritën trofeun e Kupës së Botës si lojtar dhe si trajner. Pavarësisht se luajti si mbrojtës, Beckenbauer shënoi 14 gola në 103 paraqitjet e tij për Gjermaninë Perëndimore, duke qenë kapiten i ekipit fitues të vitit 1974.

Pasi luajti në humbjen në finalen e Kupës së Botës në vitin 1966 ndaj Anglisë, ai mori hak katër vjet më vonë, duke shënuar një gol të fortë për të eliminuar anglezët dhe për të dërguar Gjermaninë Perëndimore në gjysmëfinale.

Por tre paraqitje në Kupën e Botës nuk ishin të mjaftueshme për të, dhe ndërsa Gjermania marshonte drejt bashkimit dhe një epoke të re, Beckenbauer udhëhoqi ekipin kombëtar si trajner për të fituar Kupën e Botës 1990. Në vitet e mëvonshme, ai udhëhoqi përpjekjen e suksesshme të Gjermanisë për të pritur Kupën e Botës 2006, një fushatë që u hetua më vonë nga FIFA për dyshime për korrupsion.

Fituesi tre herë i Topit të Artë, një nga figurat më me ndikim në filozofinë sportive të Futbollit Total, solli një nivel të ri sofistikimi në lojë.

Futbolli për Cruyff nuk ishte thjesht një sport atletik, por një përzierje e mendjes, trupit dhe artit – një ushtrim në thjeshtësi dhe bukuri.

Një organizator kreativ me një kuptim unik të gjeometrisë së pozicioneve të lojtarëve në fushë, ai e udhëhoqi ekipin e tij si dirigjent i një orkestre. Holanda nuk humbi kurrë një ndeshje në të cilën ai shënoi. Dhe ai shënoi shumë – 33 gola në 48 ndeshje ndërkombëtare.

Cruyff e udhëhoqi Holandën në finalen e Kupës së Botës 1974, duke shënuar dy herë kundër Argjentinës dhe duke eliminuar Brazilin, kampionin e atëhershëm. Vetëm heroizmat mbrojtëse të Franz Beckenbauer penguan përpjekjet e Cruyff në portë dhe e penguan holandezin të ngrinte trofeun.

Cruyff nuk luajti në turneun e vitit 1978 pasi një përpjekje për rrëmbim e shtyu të rivlerësonte prioritetet e tij në skenën globale të futbollit. Por trashëgimia e tij ishte një revolucionare, jo vetëm te Ajax dhe Barcelona, ​​ku ai luajti dhe drejtoi ekipe, por edhe për ekipin kombëtar holandez dhe për të ardhmen e vetë lojës. Total Football, “tiki-taka”, kthesa e Cruyff – të gjitha flasin për mjeshtërinë e tij në mënyrën se si duhet të luhet futbolli.

“Djali i Artë” i varur nga droga konsiderohet gjerësisht si një nga lojtarët më të mëdhenj në historinë e futbollit. Driblimi i tij prej 60 metrash duke kaluar pesë lojtarë të Anglisë në çerekfinalen e Kupës së Botës 1986 çoi në “golin e shekullit”, megjithatë mjeshtëria e tij pasoi lojën me dorë më të famshme të pandëshkuar të sportit, golin që u bë i njohur si “dora e Zotit”.

Ajo ndeshje mishëroi dy anët e Maradonës: talentin e papërpunuar dhe të jashtëzakonshëm të kapitenit argjentinas të përzier me një shpërfillje absolute të rregullave, arrogancën e paturpshme të një gjeniu dhe besimin se talenti i lindur të dallon nga dhe mbi njerëzit e thjeshtë përreth teje.

Argjentina fitoi Kupën e Botës në vitin 1986, 10 vjet pasi Maradona kishte bërë paraqitjen e tij të parë për kombëtaren në moshën vetëm 16 vjeç.

He played 91 games and scored 34 goals for his country, but no one can know how much more glory he would have achieved had it not been for his arrest in 1991 for cocaine possession, as his life off the pitch began to take an unexpected turn.

He played in four World Cup tournaments but did not complete the 1994 edition after testing positive for ephedrine, a banned substance.

After the final whistle blew on his playing days, he supported various left-wing causes, protesting the war in Iraq, debating with the Pope over the distribution of wealth and condemning Israel's bombing of Gaza. Maradona sported tattoos of Che Guevara and Fidel Castro and was the guest of honour of Venezuelan President Hugo Chavez at the 2007 Copa America.

After his death at the age of 60 from a heart attack, Maradona's popularity in Argentina was so great that his coffin, draped in the national flag and decorated with football shirts, was placed in the presidential palace, while tens of thousands of mourners paid their respects.

Has there ever been a more successful football icon than Brazil's Pele?

In 1958, when he scored his first World Cup goal, the result of a blunder that ended Wales' World Cup dreams for the next seven decades, could anyone have known what a giant he would become?

With either foot, Pele could produce the kind of magic that inspired generations. Off the field, as one of the first truly global black sports superstars, his outspoken support for improving the lives of the poor made him a national hero.

Pele lifted the World Cup three times: 1958, 1962 and 1970. He remains Brazil's all-time leading scorer with 77 goals in 92 matches. He was so famous, so beloved around the world, that in 1969, both sides in the Nigerian civil war agreed to a ceasefire so they could watch Pele play in a friendly match in Lagos.

A prolific goalscorer, he could play from any position on the pitch with vision and talent. He was never selfish, linking up with other team members to produce generous assists. His charismatic leadership on and off the pitch led to a legacy praised by figures as diverse as Nelson Mandela and Henry Kissinger.

“Here is Pele as a man and then Pele as a player,” said Michel Platini of France. “And to play like Pele is to play like God.”

Happening now...