Tirana - Dallas and back

2026-09-01 13:42:00 / IDE NGA THOMA GëLLçI

Tirana - Dallas and back

In a story by Pëllumb Kulla titled “Tirana–Washington and Back,” an Albanian party leader travels to Washington on the eve of the elections. The trip is kept secret, the militants are seething with emotion, the newspapers speculate about big meetings, and an Albanian driver polishes the limousine from morning to night, waiting for the moment when he will open the door in front of the State Department, maybe even in front of the White House. Except that the delegation doesn’t go anywhere. They stay in a hotel, eat pizza and soufflés, call Librazhd, Fier and Paskuqan, and, two days later, they get in the limousine only to return to the airport.

When the mayor arrives in Rinas, however, the reception is triumphant. No one knows who he met in Washington, but that is precisely what makes the trip even more historic. The less information, the greater the success. And when the mayor refuses to give details, the militants immediately understand that America has decided to change the fate of Albania.

More than two decades have passed since Kulla published this story, and Albanian politics continues to produce its sequels without asking the author for copyright.

This time the character is called Sali Berisha and the destination is not Washington, but, at least initially, Dallas.
In May 2021, the US State Department publicly designated Berisha, his wife, son and daughter as ineligible to enter the United States due to what then-Secretary of State Antony Blinken called Berisha’s involvement in “significant corruption”. The notice cites misuse of public funds, interference in public processes and the use of power for the benefit of himself, his family and allies. Five years later, that notice remains published in the official State Department archive. There is no public US notice to have rescinded the designation.

Something else has happened.
The State Department has confirmed that the current administration has used waivers, that is, exceptions to the entry ban, for some sanctioned individuals when such an exemption is considered to be in the national interest of the United States. This is an American mechanism, and Americans have the right to use it for the reasons they deem beneficial. But a waiver and the revocation of a designation are two different things.

For the fanatic Berisha supporters, this is of no importance. For them, what matters is that Berisha will go to America! Then the sentence grows by itself. Berisha is returning to America. Then it becomes even bigger. America is rehabilitating Berisha.

Dhe, po të vazhdojë disa ditë kjo punë, nuk do të ishte çudi që dikush të njoftonte se Departamenti i Shtetit ka kërkuar falje, Shtëpia e Bardhë ka ngritur flamurin e bardhë për pesë vitet e humbura dhe presidenti Trump po pret në aeroport Sali Berishën me një tufë lulesh.

Vetë Berisha, në konferencën e shtypit, ka dhënë një version shumë më modest. Ai tha se pasaporta e tij ndodhet ende në ambasadën amerikane dhe se nuk ka prenotuar asnjë takim në Departamentin e Shtetit. Udhëtimi i planifikuar është për në Dallas, më 9 dhe 10 shtator, ku ai është përfshirë në një delegacion të International Democracy Union që do të marrë pjesë në konventën e republikanëve për zgjedhjet e mesmandatit. Aktiviteti është real, ftesa është reale dhe pjesëmarrja e Berishës, nëse viza përfundohet, do të jetë po aq reale. Por deri këtu arrijnë faktet.

Pjesa tjetër është përsëri ajo limuzina e Peços. Vetëm se tani nuk lustrohet makina. Lustrohet lajmi.

Për të marrë Berisha një vizë amerikane është punuar fort. Në vitin 2025 u bë publike një kontratë dyvjeçare lobimi me vlerë deri në 6 milionë dollarë me firmën amerikane Continental Strategy, një kompani me lidhje të forta republikane. Vetë Berisha më vonë pranoi se ishte lobuar edhe për çështjen e vizës së tij. Besoj se kjo është viza amerikane nga më të shtrenjtat në histori.

Nuk ka asgjë të paligjshme në vetvete te lobimi. Uashingtoni është ndoshta qyteti ku njerëzit paguhen më mirë në botë për të bindur njerëz të tjerë se klienti i tyre është më i rëndësishëm nga sa mendonin një ditë më parë. Por është pak e vështirë të paraqesësh si një përmbysje spontane të politikës amerikane diçka për të cilën ke angazhuar një makineri lobimi me çmim miliona dollarësh.

Administrata Trump nuk ka treguar ndonjë sentimentalizëm të veçantë ndaj vendimeve të administratës Biden. Përkundrazi, ajo ka përmbysur politika, ka rishikuar vendime dhe ka zhvilluar një fushatë të gjerë kundër asaj që e quan “weaponization” të institucioneve federale. Klima politike në Uashington është ndryshuar rrënjësisht. Pikërisht për këtë arsye fakti që përcaktimi publik i Berishës nuk është shpallur i anuluar ka një peshë që nuk mund të zhduket me entuziazëm televiziv. Waiver-i i lejon një derë të hapet. Ai nuk e fshin atë që është shkruar mbi derë.

Këtu politika duhet ndarë nga folklori.

Sigurisht që është pozitive për Partinë Demokratike që kryetari i saj të mund të udhëtojë në Shtetet e Bashkuara. Është normale që ai të marrë pjesë në aktivitete të partive të së djathtës ndërkombëtare dhe të kërkojë kontakte me republikanët amerikanë.
Por një biletë për Dallas nuk është certifikatë pafajësie. As një badge konference nuk është dekret i Departamentit të Shtetit. As një fotografi me një senator republikan në korridor nuk është ndryshim i politikës së jashtme amerikane. Dhe, për hir të Peços së Pëllumb Kullës, as një limuzinë që kalon pranë Shtëpisë së Bardhë nuk është takim në Shtëpinë e Bardhë.
Ka edhe një ironi tjetër, shumë më të rëndësishme se viza amerikane.

Ndërsa mbështetësit e Berishës po presin udhëtimin drejt Amerikës si provën e rikthimit të madh të opozitës, prej muajsh në rrugët e Tiranës po zhvillohet një protestë e pazakontë. Ajo është drejtuar para së gjithash kundër qeverisë së Edi Ramës, por turma ka përsëritur vazhdimisht një slogan që Partia Demokratike do të preferonte të mos ekzistonte: “Rama në burg, Berisha në burg.” Reuters e ka regjistruar këtë thirrje që në qershor; ajo vazhdonte të dëgjohej edhe në protestën e 93-të, më 31 gusht.
Ky është problemi politik që asnjë waiver amerikan nuk mund ta zgjidhë.

Është një ngjarje e rrallë që një pjesë e qytetarëve që kërkojnë largimin e qeverisë nuk po kërkojnë ardhjen e opozitës tradicionale. Ata po protestojnë edhe kundër saj. Kjo duhet të ishte kambana më e fortë e alarmit për Partinë Demokratike. Sepse një opozitë që nuk arrin të bëhet alternativa e natyrshme e një qeverie të konsumuar nuk e ka problemin me Departamentin Amerikan të Shtetit, por me qytetarët shqiptarë. Megjithëse të njëjtët lobistë punuan me qytetarët shqiptarë në zgjedhjet e kaluara, nuk e siguruan dot atë që është realisht e rëndësishme, votën.

Propaganda e vizitës amerikane është e rrezikshme për vetë Partinë Demokratike. Nëse çdo ftesë në një konferencë shitet si rehabilitim historik, çdo fotografi si mbështetje e administratës Trump dhe çdo derë e hapur si heqje e sanksioneve, partia mund të fitojë disa ditë entuziazëm në Facebook, por humbet një mundësi shumë më të vlefshme: të shohë realitetin e vet. Dhe mua më duket se në këtë drejtim ajo është e pashpresë. Ka vendosur të mos shohë.

Problemi i opozitës shqiptare nuk është nëse Sali Berisha mund të hyjë në Dallas, por që me Sali Berishën në krye Partia Demokratike nuk mund të hyjë përsëri në besimin e shqiptarëve.
Pëllumb Kulla e kishte zgjidhur këtë histori njëzet e ca vjet më parë. Kryetari i tij u kthye nga Uashingtoni pa pasur nevojë të takohej me askënd. Mjaftoi që militantët të besonin se kishte ndodhur diçka aq e madhe sa nuk mund të thuhej.
Këtë shtator mund të kemi versionin e ri: Tiranë–Dallas dhe kthim.

Berisha will go to a conference, he can take pictures, he will meet important Republicans and he will return to Rinas. All of this will be news. Only one thing should be preserved from the Tower's story: the limousine that will be ordered to pick him up from the airport should be a white limousine so that we can more easily confuse it with the White House.

 

Po ndodh...

ide