Lajme flash
Baton Haxhiu has a "coded" message for Rama: I am experiencing the dangerous "Agasi" model you have built myself!
2026-08-31 15:29:00 / POLITIKË
Analyst and publisher Baton Haxhiu, who has long been one of Edi Rama's closest media advisors, seems to be slowly distancing himself from him.
In a long article, he reveals from the beginning that he has recently had a personal "trouble" with the "Agassi Model", who according to him uses the state, crime, blackmails and threatens with weapons in his belt.
" This is perhaps the most dangerous model, because it does not see itself as a lawbreaker. It does not think that it is threatening, but that it is warning; it does not think that it is exerting pressure, but that it is demanding its own rights; it does not think that it is self-justifying, but that it is solving a problem that the state is unable to solve. Thus, criminal language becomes so close to criminal action that the boundary between them begins to disappear ," he writes, among other things.
Haxhiu also analyzes the prime minister's mistaken approach to the protest and to the entire dissatisfaction of Albanians with his government.
Full article titled: If I were a socialist
For several days now, I have been thinking that Ergys Agasi is not just the name of a man, nor just the character in a criminal case. He is the name of a model: of a man who, empowered by the powerlessness of the state and the lack of law, no longer understands where his rights end and where the violation of the rights of others begins.
This is perhaps the most dangerous model, because it does not see itself as a lawbreaker. It does not think that it is threatening, but that it is warning; it does not think that it is exerting pressure, but that it is demanding its own rights; it does not think that it is self-justifying, but that it is solving a problem that the state is unable to solve. Thus, criminal language becomes so close to criminal action that the boundary between them begins to disappear. And crime begins precisely when young boys, who do not understand the gravity of the consequences, with guns in their belts threaten in the name of the “boss,” while the boss continues to remain calm in the restaurants of Tirana.
These days I have personally experienced this model. After thirty years of experience in Albania, I have come to understand more closely what an ordinary person experiences when faced with people who do not try to build their success through competition, but by hindering the success of others; who do not see business as a market, but as a territory where the one who has the most connections, exerts the most pressure and is less afraid of the law wins.
Agasët nuk janë vetëm problem i drejtësisë penale. Ata janë pengesë për biznesin, investimin dhe suksesin. Ata e bindin shoqërinë se puna nuk mjafton, se prona dhe kontrata nuk të mbrojnë dhe se, për të përparuar, duhet ose të gjesh një lidhje më të fortë, ose të bëhesh si ata. Nuk marrin vetëm një tender apo një avantazh; shkatërrojnë besimin se në këtë vend mund të ecësh përpara duke respektuar ligjin.
Ky model nuk lind vetëm nga karakteri i njerëzve të tillë. Ai krijohet në boshllëkun që lë shteti. Kur institucionet vonojnë, ata shpejtojnë; kur ligji hesht, ata vendosin; kur shteti nuk mbron të drejtën, ata ndërtojnë një të drejtë private, ku fjala e më të fortit zë vendin e vendimit të institucionit.
Prandaj diskutimi për “Besën”, “Pasqyrë Albania” dhe përgjigjen e Qeverisë ndaj protestës nuk mund të jetë vetëm një diskutim për komunikimin me qytetarin. Duhet të jetë një diskutim për shtetin që kemi ndërtuar, për njerëzit që kemi fuqizuar dhe për boshllëqet ku janë rritur Agasët. Sepse qytetarit nuk i duhet vetëm një platformë ku të regjistrojë hallin; i duhet një shtet që ta mbrojë përpara se halli të shndërrohet në kërcënim dhe kërcënimi në vetëgjyqësi.
Po të isha sot në një mbledhje të socialistëve, do të flisja jo për ta mbrojtur Qeverinë nga protesta, por për ta mbrojtur Partinë Socialiste nga tundimi për të mos e kuptuar atë.
Protesta mund të mos ketë gjithmonë të drejtë në diagnozën e saj, mund të mos ketë një program të plotë dhe mund të mos përfaqësojë shumicën e shqiptarëve. Por kur mijëra qytetarë dalin për javë e muaj në rrugë, pushteti nuk ka luksin t’i trajtojë të gjithë si të mashtruar, të instrumentalizuar apo si armiq. Protesta nuk është referendum, por është alarm. Dhe një qeveri serioze nuk e sulmon alarmin; kontrollon nga vjen zjarri.
Pikërisht për këtë arsye mendoj se “Besa”, “Pasqyrë Albania” dhe takimet që po zhvillohen janë të nevojshme. Por duhet ta themi hapur: ato nuk janë ende përgjigjja. Janë vetëm fillimi i një përgjigjeje.
“Besa” është përmbledhur në katër fjalë: besim, empati, shërbim dhe angazhim. Janë fjalë të bukura dhe vlera të drejta, por pas trembëdhjetë vjetësh në pushtet nuk mund t’u kërkohet qytetarëve të besojnë vetëm sepse Qeveria ka zgjedhur fjalën “besim”. Besimi nuk shpallet nga foltorja dhe nuk miratohet në mbledhjen e Qeverisë. Ai fitohet nga mënyra se si administrata sillet me qytetarin që nuk ka mik, nuk njeh deputet, nuk arrin te ministri dhe nuk mund t’i shkruajë kryeministrit.
Empatia nuk matet me numrin e qytetarëve që dëgjohen para kamerave, por me mënyrën se si shteti i trajton ata kur kamerat nuk janë aty. Shërbimi nuk është premtim moral, por detyrim ligjor, ndërsa angazhimi nuk matet me orët e mbledhjeve, por me afatet që respektohen, problemet që zgjidhen dhe përgjegjësit që ndëshkohen kur nuk bëjnë punën.
Prandaj “Besa” duhet të pushojë së qeni vetëm një akronim politik dhe të shndërrohet në një kontratë të matshme. Çdo Ministri, Bashki dhe drejtori duhet të ketë detyrime të qarta. Qytetari duhet ta dijë se kur merr përgjigje, kush mban përgjegjësi dhe ku ankohet kur institucioni hesht. Përndryshe, pas disa muajsh do ta kemi harruar përmbajtjen dhe do të na ketë mbetur vetëm emri.
Edhe “Pasqyrë Albania” mund të jetë një instrument i dobishëm. Ideja që qytetari ta ndjekë kërkesën e vet si një pako postare, të shohë se në cilin institucion ndodhet, kush po e trajton dhe pse është vonuar, duhet mbështetur. Nuk ka arsye të përqeshet vetëm sepse erdhi pas protestës. Përkundrazi, nëse protesta e ka detyruar Qeverinë të ndërtojë një mekanizëm më të mirë, atëherë ajo ka prodhuar një rezultat konkret.
Por “Pasqyra” përmban edhe një rrezik: të shndërrohet në një ekran të ri, pas të cilit fshihet e njëjta administratë e vjetër.
Nëse qytetari duhet të hyjë në një platformë të lidhur me vëmendjen e kryeministrit që Kadastra, Bashkia apo Ministria të bëjë punën e vet, atëherë shteti nuk është depersonalizuar. Është personalizuar edhe më shumë. Kemi krijuar një sportel të ri, por përsëri mbi atë sportel qëndron fytyra e kryeministrit.
Një shtet modern nuk funksionon kur çdo hall arrin tek Edi Rama. Funksionon kur qytetarit nuk i duhet Edi Rama për ta zgjidhur hallin.
Prandaj platforma duhet të tregojë jo vetëm se ku ndodhet ankesa, por edhe kush e ka bllokuar. Nëse premtohet zgjidhje brenda dy javësh, duhet të dihet çfarë ndodh në ditën e pesëmbëdhjetë. Kush jep shpjegim? Kush penalizohet? A publikohen të dhënat? A do ta dijë publiku se cilat Ministri, Bashki dhe drejtori u përgjigjen qytetarëve dhe cilat i sorollatin ata?
Pa këtë transparencë, “Radar” mund ta gjurmojë hallin, por nuk do ta godasë papërgjegjshmërinë. Mund të na tregojë se ku ka ngecur qytetari, por jo pse administrata vazhdon ta lërë atë të presë.
Duhet të jemi të kujdesshëm edhe me përzierjen e partisë dhe të shtetit. Kur për “Besën” dhe “Pasqyrën” mblidhen në të njëjtën dhomë ministrat, deputetët, drejtuesit politikë dhe administrata, qytetari mund të mos e kuptojë më se kujt po i drejtohet: Republikës së Shqipërisë apo Partisë Socialiste.
Partia ka të drejtë të organizohet, të dëgjojë njerëzit dhe të përgatitet politikisht. Por ankesat ndaj shtetit duhet t’i zgjidhë shteti. Qytetari që nuk voton për Partinë Socialiste duhet të marrë të njëjtën përgjigje, në të njëjtën kohë dhe me të njëjtin respekt si qytetari që e ka votuar.
Kjo është vija që nuk duhet kaluar. Sepse, nëse një platformë shtetërore bëhet mekanizëm i “Pranisë Besnike” të partisë, në vend që ta hapim administratën, do ta forcojmë dyshimin se shteti dhe partia janë bërë një.
Takimet që po zhvillohen janë të nevojshme. Kryeministri duhet t’i mbledhë ministrat, t’u kërkojë llogari dhe ta detyrojë administratën të reagojë. Do të ishte shumë më shqetësuese sikur, përballë gjithë kësaj pakënaqësie, Qeveria të sillej sikur nuk ka ndodhur asgjë.
But here too we must be honest: the number of hours of a meeting is not a measure of seriousness. A seven- or nine-hour meeting is only worth it if at the end there are decisions, deadlines, and names of responsibilities. Otherwise, we have produced a long day of television, not a turnaround in government.
The Socialist Party has a mandate until 2029 and this mandate must be respected. Protest cannot replace the vote and the street cannot declare itself a majority. But the mandate gives the Government the right to govern; it does not give it the right not to reflect. Saying “we won the elections” is a constitutional response to the demand for resignation, but it is not a political response to dissatisfaction.
The biggest mistake socialists can make is to convince themselves that, since part of the protest is exaggerated, any criticism is untrue; or that, since the opposition seeks to profit, the problems raised by citizens do not exist. A government does not begin to weaken when it is criticized by its opponents, but when no one within it dares to tell it where it is wrong.
If I were a socialist, I would support "Besa", but I would demand that it produce obligations. I would support "Paszkyra", but I would demand that it also show the face of the person responsible. I would support the meetings, but I would demand that decisions emerge from them and not just appearances.
And, above all, I would ask the Socialist Party not to see the protest just as a battle that must be won, but as a warning that must be understood.
Because "Pasqyrë Albania" can show the citizen where his complaint has stalled. But the real test is whether the government has the courage to look at itself in that mirror: the way it has governed, the power it has concentrated, the people it has tolerated, and the institutions that, after so many years, are still waiting for a call from above to do their job.
If you do this, “Mirror” could be the beginning of a correction.
If not, it will just be another mirror where the government sees its own face, while the citizen continues to wait behind the door and the Agassi continue to enter without knocking.
Po ndodh...
ide
top
receta Alfa
TRENDING 
shërbime
- POLICIA129
- POLICIA RRUGORE126
- URGJENCA112
- ZJARRFIKESJA128